Ze was de eerste keer na 3 minuten al in tranen uitgebarsten. Ze had me aangekeken en gevraagd: “Weet jij wat ik moet doen, want ik weet het niet meer en ik voel mij zo ongelukkig?” Ik had haar een tas thee ingeschonken en de tijd genomen om te luisteren naar haar verhaal.
“Ik ben zo moe. Ik heb een gelukkig leven. Ik heb een fulltime job, twee kinderen die studeren en man met een goede job. We kunnen elk jaar op vakantie. We hebben geen geld tekort. Enfin, we moeten het niet over de balk smijten maar we komen rond. We kunnen ons dingen permitteren zuchtte ze”
“En nu zit ik hier te huilen en ik weet niet eens waarom." Ik voel mij ongelukkig en ik heb alles om gelukkig te zijn”
Ze was zeker niet de eerste met zo’n soort verhaal. Dit had ik al vaker gehoord. Ik vroeg haar: “Hoe ziet je dag eruit?”
Ze antwoordde dat ze vroeg opstond, meteen aan het ontbijt begon, de was opzette, haar kinderen en haar man wakker maakte, in een sneltempo de badkamer gebruikte. En als dan iedereen naar het werk of school vertrok, moest ze nog snel de resten van het ontbijt opruimen om dan zelf snel naar haar auto te spurten om op tijd op haar werk te zijn.
Eens op het werk was er geen ontvangst, geen goede morgen, en alles goed?
Alleen stapels to do’s die aangepakt moesten worden voordat de dag om was. Om 16 uur stapte ze terug de auto in om nog naar de supermarkt te gaan en daarna thuis aan het avondeten te beginnen.
Ze kon moeilijk rust vinden in de zetel. Er was nog een huishoudelijke taak die riep, de kinderen die aandacht vroegen, de man die aandacht nodig had. Ze ging nooit voor 23 uur slapen want dan deed ze toch geen oog dicht.
En toen kwam de vraag:
“Ik weet eigenlijk niet meer wat ik wil, kun je mij helpen?”
Het was overduidelijk dat ze oververmoeid was. Als eerste testte ik bij haar rust. Hoeveel was er nodig om op te laden? Ze was verbaasd toen ik zei dat ze 3 X per dag 30 minuten moest rusten.
“Ik heb daar toch geen tijd voor, ik kan onmogelijk 3x per dag gaan slapen” “Je hoeft niet te slapen", antwoordde ik. Je moet gewoon 3x per dag plat, stil en donker liggen. En dat gedurende 1 maand.
De tranen rolden over haar wangen. Hoe moest ze dit nog gaan doen? Ze had al zoveel te doen.
“Is het een idee om 1 uur later naar je werk te vertrekken”? zei ik: Dat geeft ruimte om 30 minuten te rusten en op een rustige en aangename manier naar je werk te vertrekken.
Vanaf nu kun je -als je dat wilt - niet meer doorwerken tijdens je lunchpauze maar deze pauze gebruiken voor je lunch en je 30 minuten rust. Als je thuis aankomt neem je eerst 30 minuten rust en daarna begin je aan het eten.
Probeer het nou, het is maar 1 maand. Een maand om rust terug te vinden.
Wat eerst onhaalbaar leek, werd nu ineens een mogelijkheid. Ik ga het proberen” zei ze.
Na een ontspannende Reiki behandeling namen we afscheid. Tot binnen een maand zei ik.
En nu, een maand later, zat ze voor mij.
“Er is iets veranderd in mij” zei ze. Ik voel mij veel fitter en het gekste van alles is, ik slaap ook beter.
Ik had gedacht dat mijn kinderen en mijn man het moeilijk zouden hebben met het feit dat ik zou gaan rusten als ik thuis kwam. Maar vanaf de eerste dag werd het aanvaard. De collega's op het werk toonden me een lokaal waar ik 30 minuten kon rusten. Ze hadden begrip.
Het moeilijkste was de ochtend, omdat ik nog zoveel moest.
Omdat ik dacht dat ik nog zoveel moest. Maar, het is mij gelukt en dat voelt echt zo fijn.
Ik wil graag meer leren over Reiki, over rusten, en nog zoveel. Wanneer start de volgende les?
En ik? Ik genoot. Want ik wist,
deze vrouw gaat nog enorm groeien in zelfliefde en zelfhealing.
En wat ben ik dankbaar dat ik haar hierin mag begeleiden.
Wil jij graag een afspraak om te ontdekken wat je nog niet ziet?
Ontdek mijn agenda en plan je eerste diepteconsult in.