Afgelopen maanden waren zware tijden voor mij en mijn familie. We verloren mijn stiefbroer na een zware strijd van 16 maanden. Afgezonderd van de wereld door quarantaine volgde hij de ene behandeling na de andere en ging hij twee keer onder het mes.
Vechtend als een leeuw tot de laatste snik voor zijn kinderen, voor zichzelf bleef hij geloven dat er een oplossing zou komen. Tevergeefs. Zijn longen konden het niet meer aan. En zachtjes werd hij in een slaap gebracht waar hij niet meer uit zou ontwaken.
Tegelijk begon mijn schoonmoeder zich af te vragen wat zij nog op deze wereld deed. En “of het niet mooi geweest was zo?”. De vraag naar euthanasie kwam, maar voor haar moest het graag wat sneller gaan. Omdat ze de Nederlandse nationaliteit heeft, kwam er al snel een alternatief. Geleidelijk aan stoppen met eten en drinken.
Hoe groot mijn medeleven en hoeveel respect ik voor ieders mening en wilsbeschikking heb, in mijn brein ontstond er een error.
De dualiteit van willen leven en willen overgaan werd mij even te veel.
Niet omdat ik er absoluut tegen was, maar omdat ik gedwongen werd om voor de tweede keer een rouwproces te doorleven terwijl deze persoon nog steeds op deze aarde rondliep.
Mijn lichaam revolteerde. Een gevoel van misselijkheid beheerste mijn dagen. Mijn nachten werden onderbroken en een diepe slaap behoorde tot het verleden.
Zoals bij de meeste mensen trad er bij mij een overlevingsmechanisme in werking. In mijn geval heet dat werken. Ik stortte mij op klanten begeleiden, schrijven, agenda plannen, ruimtes diepgaand poetsen en schrobben. Allemaal om niet te voelen.
Tot tijdens een van de consultaties voor mijn cliënten ik een kinesiologische test deed. Er kwam een boodschap door die duidelijk bedoeld was voor haar en mij.
“Zet heel trieste muziek op en laat je zakken in de emotie.”
Ik werkte het consult af. Zocht een muziekstuk waarvan ik wist dat het me raakte en liet mijn tranen stromen. Het voelde als een oerkreet vanuit de diepte die naar boven kwam. Tranen van nu en tranen van vroeger. Ze mochten er allemaal zijn.
Mijn lichaam voelde uitgeput. Mijn spieren deden pijn. Er kwam een tandvleesontseking opzetten. Het hoorde er allemaal bij. De donkerte was opengetrokken en ik had mij daarin te wentelen. Ik werd erin geluisd omdat ik mijn rouwproces had willen ontlopen.
De dagen die volgden waren er van lange slaapsessies, troostend gezond eten en niks, gewoon niks.
De tijd laten voorbijvliegen, genieten van een paar zonnestralen, de poezen aaien en vooral je lichaam, je hoofd en je energetisch systeem rust geven.
En zo kwam er stilaan weer licht. En nieuwe inzichten.
Muziekstuk : Now we are free
https://www.youtube.com/watch?v=ghxzLw2wRis