Het was een zonnige dag. Al scrollend waren mijn dochter Juliette en ik uitgekomen op een leuke blog: “Les cookies de Juju”, een heerlijk winkeltje waar zelfgebakken koekjes werden verkocht. Geparfumeerd met kruiden, bloemen en citroenen wisten we het zeker, “dit winkeltje mochten we niet overslaan op onze vakantie”.
Nieuwsgierig en op zoek naar heerlijke smaken vonden we in een zijstraatje dit koekjespaleis. Toen we binnenkwamen, roken we de zalige geur van vers deeg en vers gebakken koekjes. Dit was een plek van zoet geluk. Rozige kastjes gevuld met koekjes, thee en snoepjes en één boek.
We maakten kennis met Sylvie Bernard, mama van twee, die zoals ze vertelde altijd cookies bakte voor haar kinderen, vrienden en familie. Niet alleen gebruikte ze de beste ingrediënten uit Menton (een stad in Frankrijk), ze stak in elk koekje extra liefde. Ze vertelde over de smaken, welk koekje wanneer was ontstaan en welke theesoort er het beste bij paste.
En toen vroeg ik: “ Waarover gaat het boek dat tussen de koekjes staat?”.
De sfeer veranderde. Het is het verhaal van mijn dochter en wat er met haar is gebeurd. Ik zag dat er emoties naar boven kwamen en liet haar vertellen.
Soms deelt het leven je in tweeën. Er is een "voor" en een "na".
Ons leven veranderde toen we haar op vijftienjarige leeftijd verloren aan een hersenvliesontsteking.
Ik voelde me daarna een lange tijd verloren. Het leven dat ik leidde pastte niet meer bij mij. Totdat mij vriendin me aanspoorde om weer koekjes te bakken, net zoals vroeger.
Ik had altijd graag gebakken. Cookies waren nooit zomaar koekjes. Ze waren een excuus om samen aan tafel te zitten, om te praten, te lachen en herinneringen te maken. Ik bakte ze voor mijn kinderen, hun vriendjes en familie.
Iedereen zei wel eens: "Daar moet je iets mee doen."
Dat bleef ergens in mijn hoofd zitten.
Op een dag dacht ik: misschien kan ik met diezelfde liefde ook anderen een glimlach bezorgen. Niet omdat koekjes verdriet kunnen wegnemen, maar omdat een klein gebaar soms genoeg is om iemands dag lichter te maken.
Zo werd Les Cookies de Juju geboren.
In het begin verkocht ik mijn cookies op de markt met een bakfiets. Best spannend, want ik begon helemaal opnieuw. Maar de mensen waren ontzettend lief. Ze proefden een cookie, we raakten aan de praat en soms vertelde ik ook het verhaal achter Juju. Dan merkte ik hoeveel herkenning er was. Iedereen draagt wel iets met zich mee.
Als iemand mij enkele jaren geleden had verteld dat ik ooit een theesalon zou openen aan de Côte d'Azur, had ik dat waarschijnlijk nooit geloofd. Mijn leven zag er toen heel anders uit. Ik werkte als HR-verantwoordelijke bij een lokale overheid in de regio Saint-Étienne en leidde een druk gezinsleven met mijn man en onze kinderen.
Juju had altijd gezegd dat ze later in Menton wilde wonen. Ze hield van de zon, de zee en de bijzondere sfeer van deze stad.
Zo kwamen we in Menton terecht.
Toen we eindelijk onze eigen winkel konden openen, voelde het alsof een nieuwe bladzijde begon. Mijn man en ik hebben er met onze eigen handen aan gewerkt. Elke plank, elke stoel en elk hoekje vertelt iets over ons. We wilden geen gewone winkel. We wilden een huis creëren. Een plek waar mensen zich welkom voelen, waar ze even mogen vertragen en waar warmte belangrijker is dan haast.
De naam boven de deur is niet zomaar een naam. Het is de naam van mijn dochter. Zij is de ziel van deze plek
Na verloop van tijd voelde ik dat er nóg iets verteld moest worden. Niet alleen met cookies, maar ook met woorden.
Het schrijven van mijn boek was misschien wel het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan. Drie jaar lang werkte ik aan mijn boek Mon étoile préférée. Soms was het ontzettend zwaar, maar tegelijk gaf het me de mogelijkheid om over Justine te blijven vertellen.
Ik geloof niet dat verdriet ooit verdwijnt. Je leert ermee leven.
Voor mij is Les Cookies de Juju een manier om elke dag iets moois uit dat verdriet te laten groeien. Achter iedere cookie zit een herinnering, achter iedere glimlach van een klant een klein stukje hoop.
Dat is wat Juju mij nog altijd geeft: de kracht om door te gaan en haar liefde iedere dag opnieuw te delen.
Voor mij zal Juju altijd mijn mooiste ster blijven.
We kozen en kochten heel wat koekjes en thee. Niet alleen meer om het lekkere maar ook om het verhaal. Om Juju.
Net voor we vertrokken vroeg ze de naam van mijn dochter. Juliette, 16 jaar, het had haar dochter kunnen zijn. Er volgde een extra koekje, een knuffel.
En de waardevolle les van Juju: "Vertrouw op jezelf en durf je leven te veranderen, zodat je kunt helen en opnieuw plezier kunt vinden in wat jou blij maakt”.
Met veel liefde voor Juju.
Les cookies de Juju:
een theesalon en winkel aan 2 Avenue Boyer, 06500 Menton